Allà estava. Al teu costat, tremolosa. Escoltant aquella cançò, al mp3, una i altra vegada. Pensava que tots dormien, incloent tú. El meu cor bategava rapid, molt, massa. Tenia por, moltíssima. Però no vaig poder evitar-ho. Ja ho sabies i no podia parar lo que en el meu cor feia temps que explotava. I et vaig besar. Intens i fugaç. Sé que et vares quedar de pedra, ho sé. Però jo, havia de fer-ho, ho vaig fer.
Hay veces que pienso en mi pasado. En las cosas que me han hecho ser como soy, y en aquellos incansables "¿Y si...?". Hoy por hoy, y gracias a las palabras de algunas personas, creo que no me arrepiento de nada de lo que he hecho, porque si así fuese, no estaría hoy donde estoy, no sería como soy y no me sentiría como me siento. A veces me gusta leer frases tristes, volver al pasado y hundirme en la amargura que llenó algunos de mis días. No sé por qué encuentro un disfrute en esos momentos, es como si... como si hubiese ganado con ello. Como si cada sufrimiento que vives día a día, es un trofeo que consigues. Porque puedes contarlo, puedes recordar que tú, a aquello, sobreviviste. Y ahora eres mil veces más fuerte que todo eso.
No hay comentarios:
Publicar un comentario